Accessibilitytraining: Dialogue in Silence – een wereld zonder geluid ervaren

Liberogic is lid van de IAAP (International Association of Accessibility Professionals) en heeft medewerkers met het gevorderde vakcertificaat "WAS (Web Accessibility Specialist)". Met een sterke basis van kennis en vakmanschap op basis van internationale normen zijn wij een toonaangevende partij op het gebied van kwalitatief hoogwaardige accessibility-diensten, en organiseren wij regelmatig trainingen voor onze medewerkers.

Als onderdeel hiervan hebben we deelgenomen aan "Dialogue in Silence ~Gesprek in de stilte~", een ervaring waarin je de wereld van mensen met een gehoorbeperking kunt nabootsen. Dit is het tweede bezoek aan het "Dialogue Diversity Museum", na eerder de "Dialogue in the Dark" ervaring te hebben beleefd, waarin je de wereld van mensen met een visuele beperking nabootst.

Bekijk hier de training van "Dialogue in the Dark"

■ Wat is Dialogue in Silence?

Dialogue in Silence is een entertainmentervaring waarin je in een wereld zonder geluid een gesprek voert dat taalbarrières overstijgt.

De ervaring wordt begeleid door doven die zonder spraak weten te communiceren. Deelnemers dragen een koptelefoon die alle geluid blokkeert. In de stilte scherpen zij hun concentratie, observatievermogen en expressief vermogen aan en ervaren zij een gevoel van vrijheid en ontspanning.

Vervolgens ontdekken zij manieren om zonder geluid of stem te communiceren, zoals lichaamstaal. Zelfs mensen die verschillende moedertalen spreken, komen zo tot verrassend diepe interactie.

Sinds de eerste editie in 1998 in Duitsland is het evenement ook georganiseerd in Frankrijk, Israël, Mexico, Turkije, China en andere landen. Wereldwijd hebben al meer dan 1 miljoen mensen eraan deelgenomen. In Japan hebben sinds de eerste editie in 2017 ongeveer 24.000 mensen het ervaren.

Geciteerd van de officiële website van Dialogue in Silence https://dis.dialogue.or.jp/

Na het inchecken wordt in de ervaringsruimte uitgelegd dat je niet mag praten en niets mag meenemen. Dat geldt voor je tas en telefoon, maar ook voor je horloge en sieraden.

Om een volledig stille omgeving te creëren, begint de ervaring zonder enige bezittingen. De andere deelnemers in onze groep wisten niet wat er zou gebeuren en keken enigszins gespannen. Waarschijnlijk keek ik ook zo.

Begeleid door een doven begeleider trok ik met een headset die geluid blokkeert door verschillende kamers. Elke kamer heeft een thema. Zonder te spreken communiceerden we met elkaar en voltooiden we opdrachten met de aangewezen communicatiemiddelen, zoals handsignalen, gebaren, gezichtsuitdrukkingen en eenvoudige gebarentaal.

Behalve een korte tekst met het thema die op de muur hangt, is er in de ruimte geen informatie, al zijn er mysterieuze rekwisieten. Je moet goed letten op de begeleider en zelf uitzoeken wat de opdracht is en hoe je deze kunt voltooien.

Het gevoel dat het misschien toch niet zo moeilijk zou zijn, was van korte duur. Omdat we gewend zijn om via spraak en tekst te communiceren, bleek het soms lastig om onszelf zonder woorden te uiten. We moesten veel meer nadenken dan ik had verwacht.

Aan het einde van de ervaring wordt de headset afgedaan en mag er weer gesproken worden. In groepsverband delen we onze ervaringen, deels schriftelijk. Toen mij werd gevraagd: "Hoe was de wereld zonder geluid?", antwoordde ik spontaan: "Levendig."

Omdat er geen geluid was, probeerden iedereen juist meer hun gedachten over te brengen. Hun gezichtsuitdrukkingen werden rijker dan normaal en gebaren werden vanzelf groter.

Hoewel de ruimte stil was, voelde ik juist een sterke energie.

"Als je wilt overbrengen wat je bedoelt en de ander probeert te begrijpen, komt de hoofdlijn wel over." Dat gevoel lijkt op de ervaring in het buitenland, waar ik met vallen en opstaan via lichaamstaal probeerde te communiceren, zonder dat we dezelfde taal spraken.

Aan de andere kant kwam mijn boodschap bij de oudere deelnemers en de basisschoolkinderen die in dezelfde ronde meededen, met alleen lichaamstaal niet goed over. Door verschillen in leeftijd en gevoel was dat lastig, en soms voelde ik me gefrustreerd. Al met al was het een zeer leerzame ervaring die me veel te denken gaf.

We gaan uit van een samenleving waarin mensen met uiteenlopende achtergronden, zoals een handicap, taal of leeftijd, samen leven, en waarin niemand wordt achtergelaten. Daarom blijft Liberogic leren over accessibility en wil ik deze kennis ook toepassen in ons ontwerp- en ontwikkelwerk.

Opmerking: In dit artikel gebruiken we de Japanse term "障害者" (gehandicapte persoon). We gebruiken niet de variant "障がい者", omdat schermlezers, die door slechtziende gebruikers worden gebruikt, deze mogelijk uitspreken als "sawagaishaasha" en dat de betekenis verandert. Dank voor uw begrip.